Recensie - Bloemlezing Stef Bos

Alvorens Stef Bos op 31 maart 2027 met groot orkest naar de BOZAR trekt pikken we nog snel een bloemlezing mee. Niets nieuws, maar altijd anders.
De bloemlezingen van Stef Bos ontstaan door het publiek. Verzoeknummers worden ingezonden waarna hij als vleesgeworden jukebox het podium bestijgt. Niet met een hele band, maar helemaal alleen neemt hij plaats achter de vleugelpiano. Zo heeft hij het graag, dat voel je.
Het decor is sober maar compleet. Op de achterwand verschijnt er een grote roos die opgebouwd is door woorden en zinnen uit zijn repertoire. Stef Bos zijn vaste lichttechnicus weet er wel raad mee. Doorheen het optreden speelt de lichtman met kleuren en lichtsterktes waardoor het decor steeds in beweging is, een andere vorm krijgt. Achter de piano staan enkele groene spots op een voet opgesteld, die op tijd en stond deelnemen aan de kleurendans van licht. Een knap staaltje lichtwerk me dunkt.

Over licht gesproken…
Er zijn weinig woorden als ik naar Stef Bos luister maar wel intense gevoelens, een warmte in mij. Eind jaren 80 begon hij zijn carrière. Toen was ik een jaar oud. Hij was mooi op tijd om mijn levenskleuren te accentueren en in te lichten. Oef! Tot op heden blijft Stef Bos een vaste waarde in mijn leven. Een zuiver licht waar ik vaak, graag middenin sta. De stralen geven me rust, troosten en relativeren waar nodig.
Een concert van Stef Bos is nooit een moment van gulzig meezingen (gelukkig). Het wordt altijd anders gebracht. Door de jaren heen blijft hij sleutelen aan zijn nummers, hij moderniseert ze. Noem het een renovatie van zijn oeuvre. 'Is dit nu later', hoort niet meer gezongen te worden als zesendertig jaar geleden, want nu ís het later.
Een bloemlezing is een goed gevulde, warme avond van levenswijsheid, troost, humor en een flinke portie filosofie. De boodschap 'zing wie je bent', kreeg Stef Bos destijds cadeau van Raymond van het Groenwoud toen hij achter de piano aan Studio Herman Teirlinck zat. Een krachtige leuze die ik in mijn notitieboekje schreef omdat deze wijze woorden voor iedereen voer is. Zo vertelt hij over zijn verleden, over hoe het hem vergaat, hoe hij naar de dingen kijkt. Hij vertelde ook over zijn vader. Over hoe zijn vader de mensen zag als bladeren aan een boom. Dat we uiteindelijk op een moment allemaal vallen, naar beneden dartelen om humus te worden voor de boom. We zijn een onderdeel van een boom. Als mens horen we niet te denken dat we de boom van het blad zijn...
Een mooi
stapeltje beelden werden in het rond gezwierd.

Ik hou enorm van de eenvoud in zijn bloemlezingen. Dat is Stef Bos op en top. Hoe hij niet theatraal zichzelf neerzet en zichzelf niet op een voetstuk plaatst maakt van een avondje Stef Bos een intiem gesprek, een tête-à-tête tussen publiek en zichzelf. Het publiek even gast als hij gastheer maar evengoed andersom. Hij de snaar, het publiek de klankkast, wist hij.
Onze tickets voor zijn concert met groot orkest, onder leiding van Dirk Brosée in de BOZAR liggen al klaar. Dat zal bijzonder worden! En als jij ook komt, dan kunnen we samen gaan. Allemaal samen, allemaal blaadjes in het prachtige BOZAR.
Info en tickets BOZAR via HIER
