Voor Marianne

Het is een proces, moet je weten.

Het verleden verwerken tot de dag van vandaag.

Je zou jezelf de vraag kunnen stellen of verwerking al lang niet achter ​de rug lag.

Maar beperking blijft,

en regelmaat neemt de overhand. 

Je wereld is kleiner nu.

Verdriet en pijn die je van vroeger herkent, en jezelf beloofd had nooit meer op het schip te nemen, voel je terug naderen. In andere vormen, maar regelrecht in het hart.

Dat heb ik vandaag gevoel​d. 

Hopelijk gelukkig, ​altijd op tijd ...

De waas is weg.

De angsten en gruwelijke herinneringen van het verleden zie ik voor me vergaan. Ik heb ze niet eens weggewuifd.

 
Ik sta bovenop een hoge berg, aangekomen, volgens mij. 

Het is hier wel oké, maar mijn hart slaat nog niet op het ritme die me vertraagt.

Ik kijk naar beneden, glimlach, ontbloot mijn hart en spring naar beneden in de diepe stroming.

 
Ik zwem tegen de boden aan, 

ik kijk rond, ontdek en zoek nieuwsgierig naar een nog hogere berg.

Jaja, daar in de verte,

ik heb adem, 

volmondig genoeg en zwem geruststellend, 

slag per slag 

op mijn doel af.

Voor jou,

lieve Marianne.